1.2. Ellobius Cinsinin PalaeontolojisiHinton (1926) Ellobius cinsinin Doğu Avrupa ve Asya da dağılış gösterdiğini, geçmişte Kuzey Afrika’da Tunus ve Cezayir’e kadar uzandığını belirtmektedir. Darlington (1957), Cricetidae familyası ve Microtinae altfamilyası içerisinde değerlendirdiği Ellobinii tribinin bir cins ve 4 türü olduğunu; Güney Rusya, Anadolu’dan Moğolistan’a kadar dağılış gösterdiğini ve Avrupa’da üst Pliosene ait bir fosil cinsin bulunduğunu belirtmektedir. Tchernov (1968) Irak’taki mağaralarda 25.000 ve 34.000 yıl öncesine ait Ellobius kalıntılarının bulunduğunu; Orta-Pleistosen’de İsrail ve kuzey Afrika’da bu cinse bağlı türlerin yaşadığını ancak Üst-Pleistosen’de bölgede ortadan kalktığını belirtmiştir. Storch (1980) Kuzeydoğu İran’da Elburz dağları civarında Ali Tepe mağarasında son buzul dönemine ait E. fuscocapillus kalıntılarının bulunduğunu ve bunların 10.780- 12.410 yıl öncesine ait olduklarını ifade etmiştir.
Kowalski ve Rzebik-Kowalska (1991) Kuzey Afrika’da Orta Pleistocene ait E. barbarus, E. zimae, E. africanus ve E. atlanticus türlerine ait fosillerin bulunduğunu ifade etmiştir. Rekovets (1994) Ellobius cinsinin erken Pleistocene’de Ungaromys’den köken aldığını ve Ellobinii tribinden olduğunu ve Arvicolidae familyasına dahil etmiştir (Şekil 3). Nevo (1999)’da Arvicolidae türleri arasında yalnızca Microtus guentheri ve Ellobius’un Kuzey Afrika’ya kadar uzandığını; Orta Pleistosene döneminde E. Africanus-atlanticus-barbarus ve E. africanus-zimae’ye evrildiğini bildirmektedir. Türkiye’de Pleistosene ait memeli fosil yatakları ayrıntılı olarak ancak Konya- Akşehir- Dursunlu’da incelenmiştir. Burada bu döneme ait buluntularda Ellobius spp. kalıntılarına rastlanmıştır (Demirsoy, 1999). Fosil kayıtlardan Ellobius cinsinin eski dönemlerde daha geniş bir yayılma alanına sahip olduğu, gittikçe dağılış alanının daraldığı anlaşılmaktadır.
Şekil 3. Ellobius cinsinin filogenetik gelişimi (Rekovets, 1994)
|
|
|